Witaj gościu! Zapraszamy do rejestracji w TYM miejscu. Zajmie ci to tylko kilka sekund, a zyskasz pełny dostęp do forum i być może poznasz wiele ciekawych osób do dyskusji o swoim ulubionym hobby.
Reklama




Odpowiedz 
Recenzja Ico
23-03-2013, 15:58 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-12-2014 21:20 przez Kratos.)
Post: #1
Recenzja Ico
Recenzja gry Ico

Niesamowita, małe dzieło sztuki, majstersztyk - to tylko część epitetów, które przywołuje się w niemal każdym tekście o Ico. Nazwać ją świetnym kawałkiem kodu to tak, jakby ją znieważyć. W przypadku tej gry żadne słowa pochwały nie będą przesadą. Dzisiaj będąca symbolem gry kultowej i wyjątkowej nie zawsze się, na taką zapowiadała. Początki Ico sięgają roku 1997, kiedy o PS2 nawet jeszcze nie śniono. Na drodze do wydania gry na konsolę PS1 stanęły ograniczenia sprzętowe. Fumito Ueda, założyciel Teamu Ico musiał stanąć przed dylematem – albo grę przytnie, a całość będzie nieco odbiegała od jego pierwotnych zamierzeń albo przerzuci wszystkie swoje wysiłki na drugą konsolę Sony, w której drzemał olbrzymi potencjał. Decyzja mogła być tylko jedna. Po prawie 2 latach prac Ico przeniosło się na PS2, a po kolejnych 2 już hulało w czytnikach pierwszych szczęśliwców.

Tyle tytułem wstępu, a niezaznajomiony gracz (bo to do niego głównie kierowany jest ten tekst, reszty nie trzeba przekonywać) dalej nie wie, o czym Ico jest. W gruncie rzeczy nawet po jej przejściu nie można wiele o niej powiedzieć. Nawet po ostatnich minutach z nią spędzonych gracz nie dostaje odpowiedzi na sporo pytań. Głównym bohaterem jest tytułowy chłopak z rogami na głowie o imieniu Ico. Poznajemy go w niezbyt sprzyjających dla niego okolicznościach, bo w chwili, kiedy na koniach zostaje przewieziony przez zakapturzone postaci do pewnej fortecy. Tajemniczy osobnicy wkładają chłopca do czegoś w rodzaju kapsuły. „Nie gniewaj się na nas. To dla dobra wioski.” Wątpię, żeby chłopaka przekonała taka argumentacja, skoro zostawiają go na pewną śmierć, ale nie ma zbytniego wyboru. W wyniku bardzo szczęśliwego przypadku Ico oswobadza się z kamiennej kapsuły, ale to dopiero początek jego „przygody”. Rozglądając się po ogromnej sali szybko zauważa białą od stóp do głów postać zamkniętą w klatce. Pomaga dziewczynie o imieniu Yorda wydostać się z klatki i odtąd „jedynym” ich zmartwieniem będzie ucieczka z ponurego zamczyska i przedostanie się poza jego opasłe mury.

[Obrazek: ico.jpg]

Fabuła nie jest zbytnio skomplikowana, a jej lwią część poznajemy właśnie w pierwszych minutach rozgrywki. Kim są zamaskowane osoby? Dlaczego postanawiają zostawić na pastwę losu chłopca w tak nieprzyjaznym środowisku? Kim jest dziewczyna z klatki? I właściwie czemu mamy rogi na głowie? Syn Stephena Kinga napisał kiedyś książkę o gościu, który po suto zakrapianej imprezie oprócz kaca dostrzega, że wyrosły mu rogi. Ico tak na oko nie ma jeszcze nawet 10 lat, więc ta sytuacja raczej nie ma na niego przełożenia. W każdym razie atmosfera tajemniczości i niepokoju towarzyszy nam przez całą naszą wędrówkę. A niewiadome jeszcze bardziej podsycają ciekawość i zainteresowanie tym tytułem.

Zamykanie gry w jakieś ramy gatunkowe nie ma większego sensu. To, co będziemy tu najczęściej robić to kombinować, jak przedostać się z jednego miejsca na drugie. Ewentualnie jak przedostać śnieżnobiałą niewiastę. Yorda będzie bowiem szła krok w krok za nami, o ile będzie w stanie. Jej „iście” z nami to wręcz warunek gry. Ujmując ją bardzo przedmiotowo to potrzebna ona nam jest do otwierania wrót, dzięki drzemiącej w niej energii oraz do zapisywania stanu gry. Problem w tym, że dziewczyna nie jest zbytnio samodzielna. Nie potrafi skakać na wyższe odległości, nie potrafi wspinać się po łańcuchach czy stromych gzymsach. Naszym zadaniem jest utorowanie jej drogi do nas i szukanie alternatywnej ścieżki. Jeżeli odejdziemy za daleko zostanie wciągnięta przez złowieszcze cienie, a my będziemy zmuszeni kontynuować rozgrywkę od poprzedniego save’a. Trzymanie pod opieką drugiej osoby to dosyć częsty zabieg stosowany w grach, ale gwarantuję, że niańczenie jeszcze nigdy wcześniej nie było tak przyjemne. Widok małego chłopca kijem broniącego „swoją” dziewczynę przed atakami cieni jest po prostu przeuroczy. Yordę można przywołać do porządku i zawołać, by podążała za nami, ale najpewniej jest po prostu chwycić ją za rękę i zaciągnąć, gdzie nam się podoba hłe hłe. Sama w sobie nie jest mistrzynią intelektu, często się gubi, potrafi w połowie drabiny zatrzymać się i cofnąć, a jej refleks pozostawia sporo do życzenia. Co prawda zdarzy się jej naprowadzić nas na rozwiązanie, ale to wszystko ma w sposobie więcej przypadku niż świadomej decyzji. Mimo jej nieogarnięcia, które najlepiej określić jako roztrzepanie czy po prostu uroczą ślamazarność, nie wywołuje to wrażenia frustracji w żadnym stopniu. Patrzy się na jej popisy bardziej z uśmiechem i sympatią.

[Obrazek: ico.jpg]

Żwawy chłopaczek Ico nie jest również bez winy. Skacze wyżej niż wygląda i wyżej niż jego kompanka, ale nie aż tak wysoko. Świetnie wychodzi mu też spadanie i jest na nie naprawdę odporny, ale wszystko ma swoje ograniczenia. W związku z tym niektóre upadki mogą skończyć się naprawdę paskudnie, to jest wznowieniem gry od poprzedniego zapisu. Animacja jego ruchów i same ruchy to kawał dobrej roboty. Kieruje się nim bardzo przyjemnie i zawsze zachowuje tak, jak mu rozkażemy. Od samego początku dostajemy do ręki kij, a gdzie kij tam muszą być i przeciwnicy. I w rzeczy samej w Ico takowych nie zabrakło. W określonych punktach muzyka przybiera bardziej niepokojący wydźwięk, na ziemi pojawia się kilka czarnych dziur, z których wyłażą dziwne kreatury, którym najbliżej do cieni. Co ciekawe ich uwagę przykuwa jedynie wzięta pod naszą kuratelę białogłowa. Uzbrojeni w kij musimy zapobiec wciągnięciu jej przez czarne podłoże. Mimo, że cienie nie mogą nas zabić to starają uprzykrzać nam żywot na inne sposoby. Ich główna broń to coś, co określiłbym jako pajacowanie – robią uniki przed naszymi zamachami i ostentacyjnie odskakują starając się przy tym porwać naszą księżniczkę. Czasami pokażą pazur i gwałtownie nas odepchną, czym zyskują cenny czas.

Walka z nimi nie powinna nastręczać zbyt wielu problemów, a głównym naszym przeciwnikiem nie są te ciemne typki, a zamek. Pokonanie zamku i otwarcie wielkich wrót będzie naszym celem przez całą grę. A zamek to perfekcyjnie pomyślane, ogromne puzzle. Pomimo tego, że są i klasyczne dźwignie, drabiny czy łańcuchy to sposób dojścia do nich jest często naprawdę godny podziwu. Szukanie rozwiązania jak pójść dalej to świetne ćwiczenie dla naszego mózgu. Przechodzenie Ico z poradnikiem to samobójstwo i równie dobrze można go nawet nie zaczynać, jeżeli mamy zamiar tak postępować. Jest trochę miejsc, gdzie można się zaciąć, ale każde rozwiązanie mamy tuż przed oczami , wystarczy się rozejrzeć. Każda łamigłówka posiada tylko jedną poprawną odpowiedź i twórcy zaryzykowali w tym momencie narażając się na zarzuty, że któreś z tych rozwiązań mogłoby zostać uznane za nielogiczne. Nie będzie chyba dla nikogo niespodzianką, że i w tym aspekcie wszystko jest w jak najlepszym porządeczku. Wymyśliłeś sobie, że zaciągniesz skrzynię i dzięki niej akurat otworzysz drzwi? Nic z tego. Próg uniemożliwi ci dopchanie jej do wymarzonego miejsca. Zamiast irytacji kiwasz jedynie głową w geście uznania dla twórców, którzy też o tym pomyśleli. To właśnie drobny Ico, a nie potężny Kratos jest prekursorem w dźwiganiu wielkich żelaznych skrzyni.

[Obrazek: Ico2.jpg]

Nie wspomniałem jeszcze nic o emocjach, jakie Ico wywołuje, a to właśnie dzięki nim gra jest tak wyjątkowa. Niezwykle wysoki poziom zaangażowania gracza osiągnięto przez kilka zabiegów. Po pierwsze wylewający się z ekranu minimalizm zestawiony z ogromem fortecy. Tak, jak w Shadow of the Colossus, duchowym następcy Ico i jego niepisanym prequelu, gdzie drobny chłopak musi sam stawić czoła kilkadziesiąt razy większym od niego kolosom. Wracając do Ico, począwszy już od pierwszych sekund raczeni jesteśmy prostotą. Główne menu składa się wyłącznie z opcji „New game”, a jedyne, o co nas gra zapyta to czy włączyć/wyłączyć wibracje. Brak HUD-a, nie mamy ani paska życia ani żadnych mapek. Zginąć możemy albo na skutek upadku z bardzo wysokiego pułapu albo nie pilnując dostatecznie naszej pani, która zostaje zagarnięta przez wrogie jednostki. Pozwala to w maksymalnym stopniu zanurzyć się w grę bez zbędnego zamartwiania się o takie pierdoły, jak to dokąd starczy nam życia. Mapka także nie jest konieczna, bo choć zamek jest pokaźnych rozmiarów to intuicyjnie wiemy, gdzie iść, żeby dojść.

[Obrazek: 771141-icoandyorda.jpg]

Sam zamek to konstrukcja jedyna w swoim rodzaju. Sporo kondygnacji, długich krętych schodów i niebotycznie wysokich pomieszczeń. Widoku z samej góry nie można nazwać inaczej jak zapierający dech w piersiach. Dzięki kamerze, którą możemy do pewnego momentu kontrolować jesteśmy w stanie obejrzeć już te miejsca, które odwiedziliśmy, jak i te, które zapewne jeszcze napotkamy na swojej drodze, bo każde zostanie prędzej czy później naznaczone naszym śladem. Wreszcie możemy też popatrzeć na cudownie lśniące połacie dziewiczej natury okraszonej mgłą tam, gdzieś hen daleko. Przeważają barwy brązowawo-szare, a do kontrastu gdzieniegdzie silnie jaskrawa zieleń. Gra światła i cienia zasługuje w Ico na oddzielną pochwałę. Gra była pod tym względem jedną z pierwszych, które na taką skalę ją zastosowały, a której pełny rozkwit nastąpił dopiero lata potem na obecnej generacji!

[Obrazek: 3352542.jpg]

Warstwa dźwiękowa w grze Teamu Ico to element, którego zdecydowanie nie sposób przeoczyć (pomijając osoby niedosłyszące). Zdarzają się gry po ukończeniu których musimy srogo się zastanowić, żeby przypomnieć czy jakiekolwiek dźwięki w niej były. Szum wiatru czy fal nie był jeszcze chyba w żadnej grze tak wiarygodny. Wyraźnie słyszymy każdy ćwierkot ptaszka, każde kroki naszego małego człowieczka czy jego zmęczony oddech. Każda z 3 postaci, które w grze mają swoje dialogi przemawia w nieznanym nam języku. Mowę dwójki z nich możemy śledzić poprzez napisy, ale to, o czym nawija Yorda nie sposób zrozumieć. Chociaż „nawija” to zdecydowana przesada. Tak, jak i reszta, tak i dialogi sprowadzone są do absolutnego minimum. Uedu tłumaczył to faktem, iż jego zamysłem było wytworzenie więzi między bohaterami bez komunikacji między nimi. I udało mu się to w 100%. Mimo, że porozumiewają się w różnych językach to nie przeszkadza to chłopakowi okazyjnie zagadać do panny.

Zastanawiam się nad wadami, bo ponoć gier idealnych nie ma. Na upartego mógłbym podpiąć pod wadę klasyczne „że gra w ogóle się kończy”. Około 10 godzin trzeba poświęcić na jej pierwsze ukończenie, a każde kolejne będzie o wiele krótsze z racji tego, że znamy już rozwiązania wszystkich zagadek. Ja do niej wróciłem któryś raz po latach, a pamięć już nie ta, więc udało mi się odkryć ją na nowo. Jeden typ przeciwnika, jeden atak i przez większość czasu jedna broń to wręcz idealne połączenie na znudzenie gracza, a jednak tak się nie dzieje. Ico to gra przez duże „G”, niejednokrotnie określana mianem sztuki, wielokrotnie nagradzana. Kurczę, jedna z okładek jest nawet wzorowana na autentycznym obrazie. Pokrzywdzeni czuć się mogą Amerykanie, którzy w opozycji dostali nie tylko jedną z najbrzydszych okładek, jakie można sobie wyobrazić, ale ich wersja gry została nieco przykrojona. Największa strata to brak trybu dla dwóch osób. W wersji europejskiej po jednokrotnym ukończeniu tytułu dostajemy tryb kooperacji, w którym drugi gracz (bardziej preferowana graczka) może wcielić się w Yordę, choć z takimi samymi ograniczeniami, jakie posiada gra w czystym singlu.

[Obrazek: ico3.jpg]

Metal Gear Solid 3, Zelda czy Prince of Persia – twórcy każdej z tych gier otwarcie przyznają się, że gra wywarła na nich spore wrażenie i starali się co nieco z niej przemycić do swoich produkcji. Po wydaniu Shadow of the Colossus, które zasługuje na nie mniejszą uwagę, Team Ico wziął się za trzecią w swoim dorobku grę. Sytuacja The Last Guardian przypomina nieco tę z Ico. Gra od lat znajduje się w procesie tworzenia, a sama firma, choć zdobyła renomę to niezbyt sobie radzi na rynku. Widocznie taki już los wielkich pod względem artystycznym gier. Ico z pewnością nie jest kierowane do wszystkich. Szczątkowa akcja czy fabuła nie zadowolą graczy oczekujących wyłącznie intensywnej rozgrywki. Rozgrywka jest tu intensywna, ale na innej płaszczyźnie. Ico gra na emocjach, przenosi gracza do niezwykłego świata, pozwala się w nim zanurzyć i przeżywać jak dobrą książkę czy film. Trzeba być naprawdę draniem, żeby nie dostrzec jej potęgi.

Ocena nie może być inna po kilku ograniach: 10/10

You wanna play games? Okay, I'll play with you. You wanna play rough? Okay! Say hello to my little friend!

[Obrazek: montana_pl89.png]
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
23-03-2013, 17:04
Post: #2
RE: Recenzja Ico
No, no, no... Smile Bardzo ładnie opisana gra, którą ukończyłem jako drugą... bardzo fajna przygoda, którą każdy powinien ukończyć...
Dodałbym jeszcze jedną informację, że gra pomimo ładnej grafiki i sporej ilości lokalizacji, zajmuje poniżej 1GB, a dokładniej 865MB!

W tekście znalazłem jedną literówkę... Wink

(23-03-2013 15:58)Kratos napisał(a):  [..]Widok małego chłopca kije broniącego „swoją” dziewczynę przed atakami cieni jest po prostu przeuroczy.[..]

Spoiler:
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
24-03-2013, 07:57
Post: #3
RE: Recenzja Ico
No tak, a wersja amerykańska mieści się nawet na płycie CD! Czarodzieje normalnie z tego Teamu Ico ;)

Jako drugą ukończyłeś w sensie, że to twoja druga gra, którą ukończyłeś w ogóle na PS2? Czy że ukończyłeś ją po Shadow of the Colossus? Czy że może 2 razy ją ukończyłeś? ;D

P.S. Dzięki za literówkę, poprawione, coś "m" mi szwankuje w klawiaturze.

You wanna play games? Okay, I'll play with you. You wanna play rough? Okay! Say hello to my little friend!

[Obrazek: montana_pl89.png]
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
24-03-2013, 12:52
Post: #4
RE: Recenzja Ico
(24-03-2013 07:57)Kratos napisał(a):  No tak, a wersja amerykańska mieści się nawet na płycie CD! Czarodzieje normalnie z tego Teamu Ico Wink

O proszę... tego nie wiedziałem... Wink To skoro upchnęli wszystko na CD, to czemu nie wydali tego jednak na PS1? Ale z drugiej strony, to może i dobrze, bo tak wyszła im naprawdę fajna gra... Smile

(24-03-2013 07:57)Kratos napisał(a):  Jako drugą ukończyłeś w sensie, że to twoja druga gra, którą ukończyłeś w ogóle na PS2? Czy że ukończyłeś ją po Shadow of the Colossus? Czy że może 2 razy ją ukończyłeś? ;D

Ukończyłem ją jako drugą grę na PS2. Pierwszą był Indiana Jones, a ICO drugą... Smile Do SotC jeszcze się nie zabrałem, ale się przymierzam. Odpaliłem na razie tylko płytkę i znowu poczułem ten fajny klimat... Smile
Ahhh... ale do ICO wrócę chyba trochę później, bo tak jak wspominałeś, wszystkie zagadki zostały już wcześniej rozwiązane...

(24-03-2013 07:57)Kratos napisał(a):  P.S. Dzięki za literówkę, poprawione, coś "m" mi szwankuje w klawiaturze.

Trzeba rozebrać i przeczyścić... Wink

Spoiler:
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
24-03-2013, 17:44
Post: #5
RE: Recenzja Ico
Mogli przecież wydać na kilka CD na PS1. Problemem nie był nośnik tylko możliwości konsoli. Gra na PS2 wygląda cudownie, a przypominam, że to 2001 rok. Shadow of the Colossus mimo kilku oczywistych powiązań z Ico to jednak trochę inna "bajka". Główny nacisk został położony na walkę (a nie jak w Ico kombinowanie), choć walkę z przemyślaną strategią. Uderzenie na hura na kolosa nic nam nie da, trzeba go po prostu rozgryźć jak zagadki w Ico ;) Też chyba się zabiorę za kolosów znowu, bo mój apetyt na tego typu artystyczne gry został rozbudzony do granic możliwości, a niestety wiele takich tytułów na PS2 nie ma.

Klawiaturę rozbierałem, nawet 3 czy 4 razy tę literę w trakcie pisania ;D Po prostu ta "gumka", co jest pod klawiszem się przesuwa, trzeba by cały sprzęt od razu wymienić.

You wanna play games? Okay, I'll play with you. You wanna play rough? Okay! Say hello to my little friend!

[Obrazek: montana_pl89.png]
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
24-12-2014, 03:06
Post: #6
RE: Recenzja Ico
Recenzja jest niesamowicie płynna, czyta się ją z wielką przyjemnością, nie męczy, co ukazuje kunszt autora. Teksty, które publikujesz zawsze robią na mnie ogromne wrażenie, a także zasób słów, jakim dysponujesz. O samej grze dowiedziałem się kilka lat temu z tego forum. Zazwyczaj, ba... praktycznie wszystkie opinie jakie przeczytałem były bardzo pozytywne. ICO jest produkcją, która mnie zaintrygowała, a powyższa recenzja daje ogromny impuls do tego, by dać owemu tytułowi szansę, nie pominąć jej. Są gry, które posiadają w sobie niebywały klimat, coś co jest odmienne do reszty, a mimo to nie trafiają do szerszego grona odbiorców. Do takich zaliczam właśnie Ico, Shadow of the Colossus, czy Okami. Niebanalne i nie dla każdego, w których można odnaleźć drugie dno, co mi się podoba. Mam wielką nadzieję, że niebawem sam przekonam się do Ico, jeżeli nadarzy się
ku temu okazja. Czekam na kolejne recenzje tego typu perełek.

Jeżeli chodzi o sam tekst, to dopatrzyłem się kilku błędów, literówek, a mianowicie: "Przeważają barwy brązowawo-szare, a do kontrastu gdzieniegdzie silnie jaskrawa zieleń." Tutaj: "Wreszcie możemy też popatrzeć na cudownie lśniące połacia dziewiczej natury okraszonej mgłą tam, gdzieś hen daleko." Wydaję mi się, że powinno być połacie. A także literówka w postaci: "Kurczę, jedna z okładek jest nawet wzorowana na
autentycznym obrazie." Chyba miało być 'kurcze', bo myślę, że młodej kurki na myśl nie miałeś. Także, to chyba wszystko.
Odpowiedz cytując ten post
Za post dziękują Kratos
26-12-2014, 21:19
Post: #7
RE: Recenzja Ico
Dzięki bardzo za tak miłe słowa, które by chyba każdy recenzent chociaż raz chciał usłyszeć. Ico powinien spróbować każdy, bo niczym nie ryzykujemy, a dostać możemy bardzo wiele, bo to produkcja, której się zwyczajnie nie zapomina po godzinie od skończenia.

Co do błędów to "brązowawy" jak najbardziej istnieje taki przymiotnik. Podobnie ze słowem "kurczę", które co prawda mówi się z "e" na końcu, ale to właśnie pisownia z "ę" jest tą poprawną. Sporo osób z lenistwa stosuje jednak inny zapis. Do połaci to masz rację, poprawiam.

You wanna play games? Okay, I'll play with you. You wanna play rough? Okay! Say hello to my little friend!

[Obrazek: montana_pl89.png]
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
26-12-2014, 22:52
Post: #8
RE: Recenzja Ico
Jestem pewien, że gdy wrócę do PS2, to nie pominę tego tytułu, bo jest on na mojej liście "do zagrania", tylko muszę ustabilizować wiele spraw, by móc potem myśleć o grach, a lista gier na PS2, które w przyszłości zamierzam ograć mała nie jest. No widzisz, chociaż jeden błąd dostrzegłem, to zawsze coś, bo jesteś jedną z nielicznych osób tutaj, u której o to ciężko. Więcej na temat jakości tekstu pisać nie muszę, wystarczy przeczytać.
Odpowiedz cytując ten post
02-01-2015, 17:32
Post: #9
RE: Recenzja Ico
Realinho a w jakie tutuły zamierzasz jeszcze pograć na PS2 może i mi się przydadzą takie informacje Big Grin
Znajdź wszystkie posty użytkownika
Odpowiedz cytując ten post
04-01-2015, 09:27
Post: #10
RE: Recenzja Ico
No powiem Ci kolego, że trochę ich jest i bardzo chętnie podzieliłbym się z Tobą moimi planami odnośnie gier na PS2, tylko musisz napisać w odpowiednim temacie, bo tutaj przy recenzji Ico spamować nie wypada, także jeżeli szukasz gry z konkretnego gatunku i chciałbyś abym coś polecił, to zapodaj posta w wątku przeznaczonym do tego, a ja z miłą chęcią odpowiem.
Odpowiedz cytując ten post
Odpowiedz 


Podobne wątki
Wątek: Autor Odpowiedzi: Wyświetleń: Ostatni post
  recenzja- Beverly Hills Cop miauryc 4 3770 26-08-2016 21:52
Ostatni post: Sandinista
  [Recenzja] Forbidden Siren Sandinista 10 7157 15-06-2016 14:34
Ostatni post: Makaveli
  (Krótka recenzja) Ojciec Chrzestny Szymon 10 6031 22-01-2016 23:14
Ostatni post: Makaveli
  [Recenzja] Glass Rose Sandinista 7 4073 18-06-2015 08:02
Ostatni post: Kraszu
  recenzja- FlatOut miauryc 1 2381 05-06-2015 19:07
Ostatni post: Kratos
  Project Zero - Recenzja MrBrut 4 3381 30-04-2015 00:22
Ostatni post: juno
  God of War II [Recenzja by DawidoVader25] DawidoVader25 3 5096 30-07-2014 18:13
Ostatni post: DawidoVader25
  [Recenzja] Medal of Honor: Rising Sun - dwie strony medalu PaultheGreat 7 4505 16-06-2014 23:15
Ostatni post: Kraszu

Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości